ميرسد تمام تجويزهايي را كه در عمرش شنيده در آن گرد آورده است. از اين رو، كتاب گل سرخ پزشكي توصيف گرانبهايي از دانش پزشكي تودهٴ انگليسي در سدهٴ چهاردهم، از معالجات، خرافات، مواد آرايشي و رژيم غذايي روزمرهشان به دست ميدهد.
او در مورد برخي از افكار با ارزشش مديون برنار گوردوني و گيلبرت انگليسي است؛ برخي از بخشهاي كم ارزش كتاب عيناً از گاريو پونتوس (يازدهم ـ 1) و از پدروي اسپانيايي (سيزدهم ـ 2) نقل شده. همچنين مقدار زيادي را از موٴلفان بسيار ديگر اقتباس كرده است، از جمله بقراط، ديسقوريدس، جالينوس، اهوازي، ابن سينا، قسطنطين افريقي، پلاتياريوس، ژيل كوربي و ژان سنت اومري كه بارها از آنان نام ميبرد.
معروفترين كتاب درسي ايرلند در سدههاي چهاردهم و پانزدهم ترجمههاي ايرلندي كتابهاي لاتيني بود. گل سرخ جان چند بار به ايرلندي ترجمه شد ــ بخشي از آن هنوز دستكم در شش نسخهٴ خطي ديده ميشود. گفته ميشود نيكلاس اُهيكي1 آنرا در سال 1410 به ايرلندي ترجمه كرد و كورماك مك دوئينتشليبه2 دستكم بخشي از آنرا در سال 1450 ترجمه كرد.
5. بلـژيـك
يـان ايپـرمـان
يان ايپرمان.3 جراح فلاندري؛ پدر جراحي فروبومان.
در نيمهٴ دوم سدهٴ سيزدهم زاده شد؛ زادگاهش معلوم نيست، ولي به احتمال زياد در نزديكي ايپرا در فلاندر باختري بوده است؛ بيشتر عمرش را در ايپرا گذراند و در پايان سال 1330 يا آغاز 1331 در همانجا وفات يافت.
ممكن است در پاريس نزد لانفرانچي (سيزدهم ـ 2) تحصيل كرده باشد، ولي هيچ دليل قاطعي در اين باره در دست نيست؛ در هر صورت از پيروان وفادار آموزشهاي لانفرانچي بود.
در سال 1304 بهعنوان جراح در بيمارستان بِل در ايپرا بهكار گماشته شد. حقوقش، كه شهرداري ميپرداخت، تا سال 1329 ـ 1330 در دفاتر آن ثبت شده است. در سالهاي 1311 ـ 1312 و بار ديگر در سال 1325 بهعنوان جراح نظامي در ميدان جنگ هنگام دفاع از شهر در